Evi Hanssen zoekt de rust op die ze tijdens de lockdowns ervoer: “Op zaterdag doen wij hier niets”

“We hebben echt niets geleerd uit corona. Terwijl iedereen toch gevoeld heeft hoeveel deugd dat deed, zo’n tijd waarin er niets te doen was en er vooral niets van je werd verwacht? Persoonlijk vond ik het jammer toen de lockdowns voorbij waren, omdat ik zo hard het verschil heb gevoeld tussen hoe het leven is en hoe het kan zijn. Ik zit nu volop in het proces om te proberen het anders te doen. Vroeger had ik al aandacht voor mediteren en sport. Nu besef ik dat het echte vertragen iets anders is dan meelopen in de ratrace en af en toe een moment stilstaan omdat je niet meer kunt. Ik heb mijzelf dus uitgedaagd om minder vooruit te lopen en te vertrouwen dat het zo ook goedkomt.
Ik zit natuurlijk in een positie dat dat kan. Als presentatrice was ik afhankelijk van wat mij werd voorgesteld. Nu schrijf ik, ik maak voorstellingen. Ik ben baas over mijn eigen agenda. Je kunt zeggen: dat is een luxe. Maar het gaat voor mij minder over welke job je doet dan over: wat doe je op de momenten dat je niet bezig bent met je job? Heb je aandacht voor je kinderen, voor je vrienden, voor jezelf, of ben je fanatiek een to-dolijstje aan het afwerken en aan het scrollen op je gsm? Ik ben nu uit de jonge kinderen. Maar ik heb het moederschap omarmd toen ik aanvaard heb dat bezig zijn met de kinderen mijn vrije tijd was. Als je nog rap je mail gaat checken of Whatsapp-berichten beantwoordt terwijl de kinderen van alles vragen, krijg je stress.

Destijds dachten we ook dat e-mail ons meer vrije tijd zou geven omdat vragen sneller beantwoord zouden worden. Maar zo is het niet gegaan. Soms vraag ik mij af: wat hebben we met die extra tijd gedaan? Is het misschien iets menselijks dat wij niet meer kunnen niets doen? Ik doe zelf megahard mijn best om dat ‘terug te pakken’. Omdat ik gemerkt heb dat het nodig is. Ik kies er bewust voor om niet elk vrij moment op te vullen. Op zaterdag doen we niets. Dan gaan we wandelen, ik zet een theetje en ik lees een boek. Door te vertragen kan ik veel meer van het dagelijkse leven genieten. Onze grootouders zaten op een stoel voor hun huis te kijken naar wie voorbijkwam. Dat is nog niet lang geleden he?
“Onze grootouders zaten op een stoel voor hun huis te kijken naar wie voorbijkwam. Dat is nog niet lang geleden he?”
Evi Hanssen
Ik heb vertragen ook nodig om dingen te laten doordringen en ideeën te laten rijpen. Ik begin elke dag met iets te schrijven in mijn dagboek en een wandeling met de hond te maken. Soms voel ik dat ik mij daarvoor moet verantwoorden omdat het “niet productief” is. Maar dat zogenaamde niet-productief zijn helpt mij juist om creatiever te zijn. Alles moet vandaag zo vreselijk efficiënt zijn. Toen ik in de sportschool onlangs een ander schema vroeg omdat ik het vorige niet zo leuk vond, zei de coach: je weet dat je dan minder progressie gaat maken? Ik zei: Oké, maar mag ik mij ook nog amuseren? (lacht)
Ik probeer die dingen ook aan mijn kinderen mee te geven. Weet je wat zonde is? Pubers en kinderen hebben van nature de drang tot traagheid. Kinderen kunnen helemaal in het moment met een takje in de modder zitten te roeren. Pubers liggen tot de middag in hun bed. Door hen schermen te geven, hebben we dat afgepakt. Vroeger zei ik soms: Komaan, gsm’s op de gang. Maar het verandert pas echt als ze daar zelf voor kiezen. De jongste heeft nu door: als ik vroeger ga slapen, voel ik me eigenlijk beter.”