There is no work-life balance on a dead planet.
Er is geen welzijn op een dode planeet
We praten, terecht, veel over welzijn.
Over work-life balance. Over mentale gezondheid. Over genoeg slapen, bewegen, gezond eten en tijd maken voor jezelf. We leren onze agenda's beter te organiseren, onze grenzen te bewaken en onze stress te managen.
Allemaal zinvol.
Maar er is een ongemakkelijke vraag die we daarbij soms vergeten.
There is no work-life balance on a dead planet.
Geen koopkracht op een onleefbare planeet. Geen jobs. Geen welzijn. Geen muziek.
We behandelen klimaat en welzijn vaak alsof het twee verschillende dossiers zijn. Aan de ene kant praten we over burn-out, eenzaamheid en tijdsdruk. Aan de andere kant over CO₂, biodiversiteitsverlies en de opwarming van de aarde.
Terwijl ze veel meer met elkaar te maken hebben dan we graag toegeven.
Want onder beide problemen ligt dezelfde economische reflex: steeds meer.
Meer produceren. Meer consumeren. Meer werken. Sneller antwoorden. Efficiënter worden. Altijd bereikbaar zijn. Altijd vooruit.
Harder, better, faster, stronger.
We vragen steeds meer van onszelf. En tegelijk steeds meer van de aarde.
Misschien moeten we daarom niet alleen leren hoe we beter kunnen functioneren binnen dit systeem. Misschien moeten we ons opnieuw de eenvoudigere vraag stellen: hoe willen we eigenlijk leven?
Een goed leven hoeft niet noodzakelijk een leven met meer te zijn.
Het kan ook een leven met meer tijd zijn. Meer rust. Meer zorg. Meer natuur. Meer aandacht voor elkaar. Meer ruimte om een kind op te halen, voor een zieke ouder te zorgen, muziek te maken, te wandelen, niets te doen.
Dat klinkt vandaag soms bijna revolutionair.
Toch is het misschien wel de meest nuchtere vraag die we ons kunnen stellen. Wat hebben mensen nodig om goed te kunnen leven, en hoeveel van onze planeet is daarvoor nodig?
Het antwoord op die twee vragen hoeft geen tegenstelling te vormen.
Een leefbare planeet is geen luxeproduct dat we ons na een lange dag werken nog kunnen permitteren. Ze is het fundament waarop al de rest rust.
A liveable future is possible.
Maar ze vraagt wel dat we opnieuw nadenken over wat we onder vooruitgang verstaan.
Read other stories
.svg)