Hind Eljadid schreef voor slow UP een prachtige tekst over Iets meer in het nu staan.

Langzaam fluisterde mijn moeder vroeger in mijn oor.

Groei niet te snel op, maar ik gaf nooit een ogenblik gehoor.

Niet te snel fietsen of je valt, niet te snel eten of je zult stikken, niet te snel praten, ze kon me toen al niet verstaan.

Had ik maar, als ik wist hoe het allemaal zou gaan.

Langzaam fluister ik tegen mijn kinderen: geniet van het nu, zo blijft het je voor altijd bij. Ik had moeten luisteren naar wat mijn moeder me vroeger zei.

Eet snel, zeg ik, zo kan je weer buiten spelen. Ren en fiets op je eigen tempo, gebruik volop de tijd die je is gegeven.

Wees hebberig, helemaal je unieke zelf. Leer mij nieuwe dingen, de zaken waarvoor ik ondertussen blind ben.

‘Ik ben moe’, zegt mijn beste vriend luidop. Ik ben blij dat hij dat durft te delen. ‘Ik ook’, zeg ik, met een melancholie die doet denken aan vroeger.

Had ik maar, langzaamaan, had ik maar vertraagd. De tijd draait door en ondertussen proberen we momenten te stelen.

Ondertussen viert mijn oudste haar vijftiende levensjaar. Ik kijk naar mijn vrouw en onze blik verraadt de waarheid. Het gaat allemaal te snel en wij als mens hebben geen vat op de tijd. Ik tel mijn zegeningen, uit dankbaarheid. We blijven nog even hier, liefst samen. Blikken terug op de verloren jaren. Tellen de enkele grijze haren die zich tussen de donkerbruine verstoppen.

Proberen los te laten wat ik al die jaren wist op te kroppen.

Kijken naar de samenleving die stilletjesaan afbrokkelt. Hoe we vechten om de kruimels en in de val van het kapitalisme tuimelen. Bijna machteloos denk ik na over mijn aandeel, wat ik kan en vooral wat ik niet kan. En dat is spijtig genoeg veel.

Hadden we maar... Laten we beginnen met vertragen, de tijd nemen om de antwoorden te vinden op alle moeilijke vragen. Ook ik ken ze nog niet.

Laten we beginnen met een glimlach te schenken aan een nog onbekende. Hoe we op de een of andere manier allemaal onszelf in elkaar kunnen herkennen.

Had ik maar... Ik neem me voor het vanaf nu te proberen, met het besef dat we de tijd onmogelijk kunnen keren. Iets meer in het nu te staan. Zoals enkel een kind kan. Er valt zoveel van hen te leren.

‍

warme groet,

‍

Hind Eljadid

‍

‍