There is no work-life balance on a dead planet.

‍

We praten, terecht, veel over welzijn.

Over work-life balance. Over mentale gezondheid. Over genoeg slapen, bewegen, gezond eten en tijd maken voor jezelf. We leren onze agenda’s beter te organiseren, onze grenzen te bewaken en onze stress te managen.

Allemaal zinvol.

Maar..

There is no work-life balance on a dead planet.

There is no purchasing power on a dead planet.

There are no jobs on a dead planet.
There is no wellbeing on a dead planet.
There is no music on a dead planet.

Ik hoor politici praten over koopkracht alsof die relevant is in tijden van voedselcrisis, overstromingen en hittedoden. 

Een leefbare planeet is geen extraatje bovenop ons welzijn. Ze is de voorwaarde ervoor.

Toch behandelen we klimaat en welzijn vaak als twee verschillende zaken. Aan de ene kant praten we over burn-out, eenzaamheid en tijdsdruk. Aan de andere kant over CO₂, biodiversiteitsverlies en opwarming.

Wij denken dat ze allemaal voortkomen uit dezelfde logica:

Harder, better, faster, stronger.
Meer produceren. Meer consumeren. Meer werken. Sneller antwoorden. Altijd bereikbaar zijn. Altijd verbeteren.

More, always more.

We vragen steeds meer van onszelf. En steeds meer van de planeet.

Misschien is de vraag daarom niet hoe we onszelf nóg beter kunnen maken.

Maar: Hoe willen we eigenlijk leven?

Misschien betekent een goed leven niet méér van alles.

Misschien betekent het meer tijd. Meer rust. Meer zorg. Meer natuur. Meer verbondenheid.

Want welzijn en een leefbare planeet zijn geen twee verschillende dingen die losstaan van elkaar.

Ze zijn onderdeel van dezelfde vraag:

Wat hebben we nodig om goed te kunnen leven?

‍

A liveable future is possible.
If we want it.

Maar dan moeten we nu wel andere keuzes beginnen maken.