Ann Vermorgen, voorzitter van het ACV; "vertragen is ook een sociale kwestie"

We praten vaak over werk in termen van loon, contracten, uren en productiviteit. Maar werk neemt ook iets anders in beslag: tijd. Tijd die je niet kunt doorbrengen met je kinderen. Tijd die je niet kunt gebruiken om te slapen, te zorgen, te sporten, vrienden te zien of gewoon even nergens naartoe te moeten.

Hoe meer die tijd onder druk komt te staan, hoe minder ruimte er overblijft voor alles wat een leven meer maakt dan werken en consumeren.

Dat merkt ook Ann Vermorgen, voorzitter van het ACV. Samen met en voor de 1,4 miljoen leden van de vakbond maakt zij werk van sociale vooruitgang. Voor haar gaat die vooruitgang daarom ook over iets wat moeilijker in een economische maatstaf te vatten is: tijd.

“Stilstaan, wie neemt er nog de tijd voor? Het ACV zet graag zijn schouders mee onder Slow Up For Humanity. Want stilstaan is soms nodig. Zeker omdat mensen voelen wat het betekent om langer en flexibeler te werken, wat voor gevolgen het heeft als de arbeidstijd onder druk komt, wat overuren en nachtwerk met je doen, maar ook hoe belangrijk tijd voor het gezin is, voor jezelf, of om je plekje te vinden op de arbeidsmarkt en in de wereld.

Mensen snakken naar meer rust in de samenleving. Want er is meer dan een inkomen nodig voor een kwaliteitsvol leven. Tijd voor je gezondheid, voor het gezin, voor jezelf en voor maatschappelijke betrokkenheid. Tijd om te zorgen, te engageren, en om elkaar te beluisteren. Sociale vooruitgang ontstaat wanneer mensen die tijd samen nemen.”

Dat is misschien wel een van de meest onderschatte vragen van deze tijd: wie beschikt er eigenlijk over onze tijd?

Een samenleving kan rijker worden terwijl mensen armer worden aan tijd. Een werkdag kan efficiënter worden en toch langer aanvoelen. Technologie kan ons tijd besparen, terwijl we die gewonnen minuten meteen opnieuw vullen. En flexibiliteit kan vrijheid betekenen, maar ook dat werk zich steeds verder uitstrekt over avonden, weekends en nachten.

Tijd is bovendien niet gelijk verdeeld. Wie voldoende verdient, kan soms minder werken. Wie zorg nodig heeft, heeft tijd nodig. Wie kinderen opvoedt, heeft tijd nodig. Wie ziek is, herstelt niet op commando. Wie werk zoekt, heeft ruimte nodig om een plek te vinden. En wie zich wil engageren voor de samenleving, kan dat alleen doen als er ergens in de dag ruimte overblijft.

Daarom is vertragen ook een sociale kwestie.

‍