Oprichtster Elisabeth Van Lierop

Elisabeth Van Lierop is the co-founder and initiator of Slow Up for Humanity, and previously organized Show Up for Humanity in 2025 and 505 Concerts for Humanity in 2024. Her work sits at the intersection of storytelling, sustainability and collective wellbeing, exploring how the stories we tell shape the way we live, consume and relate to one another in an increasingly accelerated society.

Here, she reflects on what it means to respond to the urgency of our time without losing sight of the complexity of the challenges we face:

“Sustainability is too often framed as something for the leftist, ‘woke’ cargo-bike moms. I think that framing gets us nowhere. Most people, whatever their political colour, want their children to grow up in a healthy, safe and liveable world. Most of us want to do the right thing. The problem is that we are not always moving in the same direction, and the systems around us often make it difficult to do so.

I see that tension in my own life. We rush our children from one place to another, we are constantly available, constantly consuming, constantly trying to keep up. At the same time, burnout, loneliness and mental health problems are rising, while the planet is being pushed beyond its limits. These things are connected. We have created a way of living that asks a lot from people and a lot from the planet.

I have three children. One day, they may ask me what I did when we still had the chance to change course. I want to be able to tell them that I did what I could. That I tried to limit my negative footprint, but also to create as much positive impact as I could. Not perfectly, because I don't believe perfection is the point. But actively, together with others.

The concerts we organised, 505 Concerts for Humanity, Show Up for Humanity, and now Slow Up, are all part of that same effort. We are trying to create a hopeful voice in a time when there is plenty to feel hopeless about. Hope, for me, does not mean believing that everything will somehow turn out fine. It means believing that change is possible, that most people actually want to live in a fairer and more liveable world, and that we already know many of the things we need to do. What we need now is to start pulling in the same direction and make it happen.

This cannot remain a left-versus-right conversation. It belongs to all of us. And I believe change often starts with a relatively small group of people who decide to move something, together. They create a ripple, others join, and eventually that ripple becomes a wave. That is what we hope to do with Slow Up: start a wave.

Because when my children look back one day, I don't want to have to tell them that we knew what was happening and simply carried on. I want to be able to say: we tried. We gathered people. We made some noise, sometimes by making music and sometimes by going to bed. And we kept looking for ways to move things in a better direction.”

------------------------------------------------------

Elisabeth Van Lierop is mede-oprichter en initiatiefnemer van Slow Up for Humanity. Eerder organiseerde ze Show Up for Humanity in 2025 en 505 Concerts for Humanity in 2024. Haar werk beweegt zich op het snijvlak van storytelling, duurzaamheid en collectief welzijn. Ze onderzoekt hoe de verhalen die we vertellen mee bepalen hoe we leven, consumeren en ons tot elkaar verhouden in een samenleving die steeds sneller lijkt te draaien.

Hier reflecteert ze op hoe we kunnen omgaan met de urgentie van deze tijd, zonder de complexiteit van de uitdagingen waarvoor we staan uit het oog te verliezen:

“Duurzaamheid wordt nog te vaak gezien als iets van linkse ‘woke bakfietsmoeders’. Ik denk dat we met die tegenstelling nergens komen. De meeste mensen, ongeacht hun politieke kleur, willen dat hun kinderen opgroeien in een gezonde, veilige en leefbare wereld. De meesten van ons willen het goede doen. Het probleem is dat we niet altijd dezelfde kant op bewegen, en dat de systemen waarin we leven het ons vaak moeilijk maken om dat te doen.

Die spanning voel ik ook in mijn eigen leven. We haasten ons met onze kinderen van de ene plek naar de andere. We zijn voortdurend bereikbaar, voortdurend aan het consumeren, voortdurend bezig om alles bij te houden. Tegelijkertijd nemen burn-outs, eenzaamheid en mentale problemen toe, terwijl we de grenzen van de planeet steeds verder oprekken. Voor mij zijn dat geen losstaande problemen. Ze hangen met elkaar samen. We hebben een manier van leven gecreëerd die veel vraagt van mensen én van de planeet.

Ik heb drie kinderen. Misschien vragen zij me op een dag wat ik heb gedaan toen we nog de kans hadden om van koers te veranderen. Ik wil hen dan kunnen zeggen dat ik heb gedaan wat ik kon. Dat ik geprobeerd heb mijn negatieve voetafdruk zo klein mogelijk te maken, maar ook om zoveel mogelijk positieve impact te creëren. Niet perfect, want ik geloof niet dat perfectie het doel is. Wel bewust. Wel actief. En vooral: samen met anderen.

De concerten die we organiseerden, 505 Concerts for Humanity, Show Up for Humanity en nu Slow Up, komen allemaal voort uit diezelfde behoefte. We proberen een hoopvolle stem te laten horen in een tijd waarin er genoeg is om moedeloos van te worden.

Hoop betekent voor mij niet dat je gelooft dat alles vanzelf goed komt. Hoop betekent dat je gelooft dat verandering mogelijk is. Dat de meeste mensen eigenlijk in een eerlijkere en leefbaardere wereld willen leven. En dat we bovendien al heel veel weten over wat daarvoor nodig is. Wat ontbreekt, is niet altijd kennis. Het is de beweging. We moeten dezelfde kant op beginnen trekken en het ook daadwerkelijk gaan doen.

Dit kan geen links-rechtsverhaal blijven. Het gaat over ons allemaal. Ik geloof dat verandering vaak begint bij een relatief kleine groep mensen die samen besluit om iets in beweging te zetten. Eerst is er een rimpeling. Anderen haken aan. En op een bepaald moment wordt die rimpeling een golf.

Dat is wat we met Slow Up hopen te doen: een golf in beweging zetten.

Want als mijn kinderen later terugkijken, wil ik hen niet moeten vertellen dat we wisten wat er gebeurde en toch gewoon zijn doorgegaan. Ik wil kunnen zeggen: we hebben het geprobeerd. We hebben mensen samengebracht. We hebben van ons laten horen. Soms door muziek te maken, soms door juist in bed te blijven liggen. En we zijn blijven zoeken naar manieren om de dingen in een betere richting te bewegen.”

‍