Door mezelf even op pauze te zetten in een wereld die gewoon doorgaat, door horizontaal te bestaan, geef ik mijn lichaam, mijn hoofd, mezelf de rust waar ze om vragen.

Elisabeth Lucie Baeten is schrijfster, podcastmaker en een van de scherpste waarnemers van het dagelijks leven. Met humor, zelfrelativering en een feilloos oog voor menselijke absurditeiten weet ze grote thema’s vaak op verrassend luchtige wijze te behandelen.
Voor Slow Up ze een ode aan iets waar velen zich tegen verzetten, maar wat soms juist precies is wat we nodig hebben: verplicht vertragen.
"Al meerdere keren, op verschillende momenten en om even verschillende redenen, heeft het leven me gedwongen om horizontaal te leven. Liggend, in het slechtste geval tussen de stalen spijlen van een ziekenhuisbed en in het beste geval in fauteuils, op yogamatten of in grasweiden, heb ik iets geleerd. En niet alleen hoe ik mijn IP-adres kan omzeilen zodat ik gratis naar spelprogramma’s van de BBC kan kijken.
Hoewel ik het regelmatig heb vervloekt, wist ik zelfs terwijl ik dat deed wel beter: ik lig hier omdat het de enige manier is. Alleen zo, door mezelf op pauze te zetten in een wereld die gewoon doorgaat, door horizontaal te bestaan, geef ik mijn lichaam, mijn hoofd, mezelf, de rust waar ze om vragen.
"En als ik uit die pauze terugkom, zal dat vol inspiratie en energie zijn, en met een ongeëvenaarde kennis van de Britse populaire cultuur tussen 2017 en nu."
Slow Up de ‘bed-in’ als symbool. Niet omdat iedereen een weekend lang in bed moet blijven liggen, maar omdat een bed ons herinnert aan iets wat we vaak vergeten: herstel is geen onderbreking van het leven. Het is soms juist een voorwaarde om het ten volle te kunnen leven.